de vissers en de vrouwen van het strand

vrouwen in lompen ruimen de kwallen op

en de vissers halen de vangst binnen en hebben het een en ander te bespreken.

De mannen van de visserij

Perspectief, De harde ogen van vissers keken ons argwanend aan toen we met de sociaal werkster op huisbezoek gingen in het dorp. Wat kwamen ze doen? Geharde mannen die hun kost moeten verdienen met het vangen van vis in gammele bootjes. Op het strand zagen we ze gezamenlijk visnetten uit de zee trekken. Het leek een toeristische attractie. Dat was het zeker niet. De spanning was groot: wat zat er deze middag in de netten? Maar het was vooral een vreugdevolle gebeurtenis. Men liep met de netten in de handen achter elkaar achterwaarts en als men niet verder kon, liet men de netten los, om vervolgens vooraan aan te sluiten en opnieuw aan de netten te trekken. Zo haalden tientallen opgewekte vissers de vangst van die dag op het strand binnen. Onopvallende strandtaferelen verschenen ook op ons netvlies. We zagen drie vrouwen in lompen gekleed de in massa aangespoelde kwallen verzamelen. Met de hand werden de kwallen in zakken gestopt, om ze vervolgens, waarschijnlijk, strand opwaarts, weg te gooien. Althans dat hoop ik. Maar dat heb ik niet kunnen zien. De vrouwen maakten indruk op me omdat ze er erg grauw uitzagen, maar vooral om wat ze deden en hoe ze het deden. Ze keken alleen maar neerwaarts, hun ogen waren naar beneden gericht, hol emotieloos. Mannen stonden er omheen en keken er naar. Het is de normaalste zaak in de wereld hier in Kerala. Waarschijnlijk krijgen de vrouwen hiervoor wat Rupias. Ik mag het hopen. De netten zaten vol met vis, maar of het een goede vangst was dat weet ik niet. In Trivandrum zagen we de vis op de markt liggen. Gewoon in manden, zonder koeling gepresenteerd in de kleurrijke stands met op korte afstand loerende kraaien. De verkoopster zat er naast op de tafel, ze had rode tanden in haar mond, de rij tanden was niet kompleet. Ze reageerde opgewekt toen ik mijn camera op haar richtte. Ze poseerde op haar mooist, maar met haar mond dicht. Mooi voor de foto, dacht ze waarschijnlijk. Ik had liever ook de onregelmatige rij roodgehavende tanden vastgelegd. De vismarkt stonk. Ondanks mijn liefde voor gebakken vis heb ik heb er geen vis gekocht. Wat de groep mannen als opbrengst heeft geboekt is mij niet bekend. Wel is bekend dat ze hun grote gezinnen er slecht van kunnen onderhouden. En zeker niet kunnen onderhouden als de vangst te vaak feestelijk gevierd wordt met bier en spannende kaartspelen met medevissers. Het bier dat wordt verkocht heet ”Kingfisher”, een naam die helemaal is toegespitst op de goede vangst van deze vissers; een naam die uitnodigt om de vangst van de dag te gaan vieren. Ik had liever een andere naam gezien voor dit zware biertje. ’s Avonds genoten wij er ook van als we gingen eten. We genoten ervan omdat we het voor ons gevoel stiekem dronken. Het werd ingeschonken in een mok waaruit als we thuis zijn melk drinken. De fles werd vervolgens discreet onder de tafel geplaatst. De muren van het restaurant adverteerde met grote schreeuwende letters ”Kingfisher”. Ik genoot ervan omdat het goed smaakte na een dag vol van nieuwe indrukken. We dronken niet veel, dat paste dan toch weer niet. Alternatief werk voor de vissers lijkt er te zijn door de komst van het toerisme in het buurdorp. Een reële optie is het echter niet, aangezien de meeste vissers analfabeet zijn en eigenlijk nooit iets anders hebben gedaan en kunnen doen dan vissen. De extra arbeidsplaatsen in de winkeltjes voor de toeristen worden ingevuld door geschoolde mensen uit verre andere plaatsen in India. Dan Riksja rijden levert goed op, echter de benzineprijs ligt maar net iets onder de prijs die wij in Europa betalen. De kostprijs van het rijden is dus hoog, of te wel men moet heel wat ritjes rijden om de kosten te dekken. De concurrentie is groot door de laagdrempeligheid van die markt. Deze groeit echter door de komst van toeristen. Multinationalvissers uit grote westerse landen vissen in dezelfde vijver. Op efficiënte wijze worden terplekke grote vangsten binnengehaald die bestemd zijn voor consumptie, ver weg van het dorpje. De vissers uit Vizhinjam kunnen niet concurreren, ondanks hun gezamenlijke inzet op het strand. Ze vangen eigenlijk wat er over is gebleven aan vis in die grote woelige vijver. Ik vraag me af of men erbij gebaad is als plannen van hun overheid worden doorgezet. Het is de bedoeling om een grote overslaghaven te bouwen op de plek van of in de buurt van Vizhinjam. De ligging van het dorpje en de zee is erg gunstig. Ze hebben echter te maken met een weinig bemoederende overheid. Projectontwikkelaars liggen op de loer. Zij zien het wel zitten om hotels te planten op deze palmboomrijke paradijselijke tropische locatie. De prijs van de grond stijgt explosief. De grond moet wel worden gedeeld met heel veel vissers en hun gezinnen. Het is verstandig, als je in bezit bent van een lapje grond het nu niet te verkopen. Dat vinden de buurmannen van de grond van de nieuwbouw SISP ook. Hopelijk kunnen zij SISP zien, zoals wij het zien en besluiten ze de grond te verkopen op basis van humanitaire gronden. De kinderen op het centrum hebben ruimte nodig om te spelen en bewegen. Ruimte om zich te ontwikkelen. De docenten van SISP, op hun beurt, hebben de ruimte nodig om hun lessen te geven en de kwaliteit van de lessen te vergroten. Ook kan met meer ruimte aan meer kinderen worden lesgegeven. Dan kunnen meer kinderen doorstromen naar de reguliere scholen. De kinderen zijn hun toekomst en zullen zich moeten ontwikkelen om hun ouders later te kunnen verzorgen. De kinderen zullen zich moeten opgeleid voor een ander beroep dan visser. Die job zet, zoals de kaarten nu zijn verdeeld, in de toekomst weinig zoden aan de dijk. De toekomst ligt voor veel laaggeschoolde mannen in het Midden-oosten. Honderdduizenden Indiërs vliegen de plas over, voor de betere laagbetaalde baan. ”Booming India” is een brug te ver voor deze mensen.

1 superfoto van Mieke

Groet,

Frank

Link naar meer foto's

Hallo, Voor degene die er niet genoeg van kunnen krijgen, waaronder ik ;-), heb ik nog een aantal foto's geplaatst op picasa. Kijk o.a. op: http://picasaweb.google.com/miekekeijzers/20Oktober2007FilmMakenEnNaarDeGroteStadTrivandrumEnSAvondsDansvoorstellingJongeren http://picasaweb.google.com/miekekeijzers/21Oktober2007DagjeWegMetHenk http://picasaweb.google.com/miekekeijzers/22Oktober2007DagOpPadMetEenSocialWorkerVanSISP http://picasaweb.google.com/miekekeijzers/23Oktober2007MeewerkenMetDeTasjeVanKrantenEnCocosnootproducten en http://picasaweb.google.com/miekekeijzers/24Oktober2007AfscheidNemenInVormVanEenFeestmiddagDeHollanddag en http://picasaweb.google.com/miekekeijzers/25Oktober2007VanTrivandrumViaDohaEnLondonNaarHuis Bedankt voor alle steun en lieve berichten! En voor de laatste keer, veel kijk plezier. Groetjes, Mieke

Back to the future (zoals Rowena zei)

Hallo lieve mensen, Back to the future, door het tijdsverschil en doordat India jaren achterloopt op Nederland. Van ontzettend veel omgevingsgeluid naar totale stilte. In India leeft men veel op straat en is geen moment te vinden dat er geen geluiden zijn als claxoneren, praten, auto's, bussen, riksia's, (kinder-)stemmen, lach, huilen.... Van het ene uiterste in het andere uiterste. Dit alleen is al een groot verschil in culturen van India en Nederland. Maar Guus Meeuwis, Moby, Mika en de filmpjes op mijn fototoetsel vangen de stilte goed op ;-) Ik heb zojuist alle foto's (dus ook van de medereizigers) op m'n gemakje bekeken. Sommige beelden zijn op mijn netvlies gebrand, denk hierbij aan de vrouw die geslagen werd, de huilende vrouw van 80, de lach van de kinderen waarbij je weet dat er achter de lach veel verdriet zit, daarvoor heb ik geen foto's nodig om de beelden terug te zien/beleven. Andere beelden zijn alweer vervaagd, de foto's zijn daarom een prachtige tastbare herinnering. Nu ik de foto's zie voel ik de sfeer weer, sfeer van verdriet en geluk. Voorheen gaf ik in de groep aan dat ik de beelden en ervaringen goed kon relativeren. Nu ik thuis ben voel ik dat de klap binnen begint te komen. Ik heb nu tijd om alles nog eens rustig de revue te laten passeren, tijd voor mezelf. Zo nu en dan rolt er een traan over m'n wang bij een foto, zoals bij de foto van de alleenstaande dakloze moeder van twee kinderen die zo nu en dan bij de buren mag verblijven en eten. Zie de foto Ik heb intussen de televisie ook nog even aangezet, zo'n rot tel sel programma over producten voor een mooie lijn. Ik had al een hekel aan zo'n programma en nu helemaal. In India moeten mensen kei hard werken en zijn ze blij als ze een keer kunnen eten, hier maakt men zich druk om de kilo's eraf te krijgen... Ik heb tijdens de reis geen enkele keer het gevoel gehad dat ik te weinig ruimte had. Ik voelde me heel prettig in de groep, er was ruimte voor een goed gesprek en voor een lach. Ik wil alle India-gangers enorm bedanken voor de succesvolle en productieve dagen in India!!! Ik heb van allen veel geleerd en gezien. Ik ben bijzonder trots op de jongeren, ze hebben echt meegedaan met de jongeren daar en een grote bijdrage geleverd in de groepssfeer. Rowena is een hele sterke meid met veel kracht en moed! Ricardo is een jongen die zich steeds meer openstelde en uitte. Rowena en Ricardo hebben veel zelfkennis en mogen zeker trots zijn op zichzelf en dit aan de omgeving kenbaar maken! Lilia wens ik nog een hele fijne en mooie reis toe!!! Houdt me op de hoogte hé, Lilia! Over een paar dagen kan ik Ralph weer ik mijn armen nemen en hem volopig niet meer los laten. Eerst hoop ik dat hij nog een heerlijke vakantie op Tenerife heeft, mucho cervesa, soleil ;-) Allen bedankt voor jullie steun en lieve berichten! Dit heeft me nog sterker gemaakt en ik heb hierdoor veel liefde gekregen. Op z'n Indisch ookwel Nanni (dank je wel!) Veel liefs, Mieke ps. De rugzak is terecht en is vanochtend op Schiphol aangekomen vanuit London. De tas zal morgen thuis bezorgt worden...

Hartelijk dank!

Het zit er op!

We zijn behouden teruggekeerd. Dat wil zeggen zonder Lilia die nog vier weken een trektocht door India maakt, waarbij we haar nog veel plezier en een behouden thuiskomst toewensen.

Vervelend is dat de bagage van Mieke vannacht op Schiphol niet aanwezig was. Hopelijk krijgt ze vandaag het verlossende telefoontje.

Ik bedank iedereen van het reisgezelschap voor de geweldige inzet en de omgang en het respect naar elkaar. Er is een prestatie neergezet waar we trots op kunnen zijn. Speciaal wil ik alle thuisblijvers hartelijk bedanken voor hun support middels mailtjes, telefoontjes, reacties op de weblog, de gesprekken en het warme welkom op Schiphol. Het heeft erg geholpen.

Nu de Nederlandse realiteit zich aandient, klopt het niet dat HET erop zit. Want het filmmateriaal dient gemonteerd te worden; er ligt een uitnodiging om met een Indisch krotje op de Kerst Creatief beurs van 8 tot en met 12 november te staan t.b.v. SISP. Enz. enz.

Dus blijf ons volgen en sluit je eventueel aan bij de woorden van Paul van Gelder:

"Geen druppel op de gloeiende plaat, maar een stroom van zorg en vertrouwen"

Ton

De laatste dag!!!

Vandaag de laatste dag van ons werkbezoek aan SISP. Vanochtend vergaderd met het SISP bestuur over hun mogelijkheden en de zorgen van elke dag. Hoe moet dat nu met die schoolbus? De schoolbus drukt steeds zwaarder op de exploitatie, omdat deze steeds meer mankementen begint te vertonen. En de bus is van levensbelang voor SISP. Het werk van SISP is minstens voor 50% afhankelijk van zo'n bus. Kinderen worden er mee opgehaald in de dorpen in de omgeving om naar school te komen en weer thuis te brengen. De bus wordt gebruikt voor de grote boodschappen. De bus wordt gebruikt voor zieken naar het ziekenhuis te brengen wanneer het niet anders kan. De bus wordt gebruikt om gasten naar het vliegveld te brengen enz. De prijs van zo'n bus: schrik niet! Voor 6.000 a 7.000 euro kan men een goede tweedehands bus kopen die jaren minder zwaar drukt op de exploitatie. En dan die grond naast de nieuwbouw. De nieuwe school wordt prachtig. Een knap staatlje van ontwikkelingshulp vanuit veel landen mogelijk gemaakt. Het enige nadeel is dat de speelruimte rond de school erg beperkt wordt in verhouding tot de huidige situatie. En wat blijkt... er ligt naast het terrein nog een aantal meters braak terrein. Daar is met de buren over te onderhandelen. Het SISP bestuur Nederland wil zich daar mede voor gaan inzetten om dat mogelijk te maken. Wat goed nieuws. Een speciaal project voor de social werksters. Deze gaan thans lopend of met riksja op huisbezoek. Vaak betekent dat één gezin op een dagdeel. Nu gaan 6 social werksters het scooterrijbewijs halen, zodat het mogelijk gaat worden dat ze met de scooter op huisbezoek kunnen gaan en dus meer gezinnen in minder tijd kunnen bezoeken. Waar kennen we dit allemaal van? En dan afscheid nemen. Feest vieren met niks! Bekertje water, ballonnen en een bal en krukkendans. (zie ook foto's op de website) Wat een plezier kunnen kinderen hier in armoede hebben, wat wij ons niet voor kunnen stellen. Oosterpoort heeft mede deze groepsreis mogelijk gemaakt. Een initiatief dat veel betekent voor de mensen hier, maar mede voor alle deelnemers, zowel jongeren als medewerkers. Oosterpoort, bedankt !!!

Het eind in zicht

De een na laatste dag hebben we besteed aan het meedraaien in de coconoten atelier van de jongeren en de papier atelier van de vrouwen. In de coconoten ateleier leren jongeren de beginselen van een vakgerichte kennis. Omgaan met gereedschap en met electronica. In de papieren atelier worden dagelijks door minimaal 8 vrouwen tasjes van oude kranten gemaakt in allerlei vormen en maten. De tasjes worden vooral afgezet bij de winkels. Door deze twee ateliers wordt steeds meer eigen inkomsten binnengehaald, maar natuurlijk lang niet genoeg voor al hetgeen het SISP centrum kost. Morgen de laatste dag. Een HOLLANDDAG. We beginnen met vergaderen, typisch nederlands, en daarna feest. Vanuit een klam, toeterend en aardig Vizihinjam groet ik je, Ton