een

Een Al enkele weken kom ik het witte armbandje in huis tegen. De kinderen hebben hem om gehad, mee naar school genomen, er om gevochten en als elastiekje weggeschoten. Wie hem het verst weg kan schieten. Nu lag het op de kamer onze oudste zoon. Het was niet nieuw meer en er werd nog nauwelijks mee gespeeld. Ik zag hem liggen en ik heb het maar om gedaan om hem voorlopig om te houden, ondanks dat ik al dat gedoe met die armbandjes eigenlijk maar niks vind. In de trein heb ik bijbehorende informatie nog eens aandachtig doorgenomen. Al die namen van bekende Nederlanders zeggen mij helemaal niets, ik ken die mensen niet, ja, alleen in hun rol op tv. En de gedane belofte van de regeringsleiders. Ik geloof er geen bal van dat regeringsleiders zich hier aan gaan houden. In de politiek maakt belofte niet altijd schuld. Wel geloof ik in particulier initiatief en op deze wijze, op kleine schaal, een bijdrage te leveren. Vanuit het niets, iets voor mekaar krijgen met milleniumdoelstellingen als drijfveer. Van mens tot mens. Een handreiking. Dat mes snijdt aan twee kanten. En als de nieuwbakken regeringsleiders meedoen is dat mooi meegenomen. Moet ik het witte armbandje nu links of rechts dragen? Of maakt het niets uit? Frank